image1 image1 image1

Everywhere the wind blows

Vanmorgen aan de start 9 renners van Wtc-Molenbeersel. Jo, Silvain, Koen, Frank, Pé, Marc , Ronny Stefan et moi.

 

U zal waarschijnlijk denken, dat is maar een klein ploegje....maar niks is minder waar Wtc-Molenbeersel stijdt op vele vlakken. Gisteren deed wtc mee aan de tijdrit en wielerwedstrijd inTungelroy, met een mooi eindresultaat.  1Ste in de ploegen tijdrit en Bart 3de in de wielerwedstrijd. Volgens mij heeft Bart elke week een frisse ruiker bloemen in de woonkamer staan. ;-)

 

Ilse heeft nog een appeltje te pellen met haar Zwitserse Triatlons... Vandaar een lange fietstocht naar Scherpenheuvel om wat bougies te branden en wat basis te leggen.

 

Pino en Wendy gaven Axl en Slash tegengas op de weide van TW classic. Cultureel erfgoed, ook hier zijn we actief.. ;-)

 

Maar nu over de rit.... Koen had zich als ritmaster geëxcuseerd voor de rit, maar deze werd naadloos over genomen door Silvain en zijn gps, ware het niet dat zijn mountainbike roet in het eten kwam gooien.... Ja U leest het goed...”Mountainbike”!!

Silvain was vergeten om zijn fiets af te halen bij de fietswinkel, dus moest hij zijn atb van stal, om te kunnen fietsen dit weekend. Op zich geen enkel probleem, was het niet dat ter hoogte van Neeritter plots zijn crank los kwam en hij slechts met één been verder moest peddelen...

Iedereen kent wel het beeld van Popeye, waarbij na het nuttigen van een blikje spinazie, stoom uit zijn oren komt.... Nu bij Silvain was geen spinazie te bekennen, maar één gelukkige in dit verhaal, zijn vrouw, want hij was meer dan op tijd thuis!! ;-)

 

We vervolgen onze rit, wat uiteindelijk een rondje Nederland bleek te worden. Overigens een biljard vlakke rit maar toch gaat de vergelijking op van”What goes up, must come down” maar dan in de vorm van een meer dan stevige wind. De gps van Silvain had ons met de neus wind af gezet, wat maakte dat we de eerste 50km lekker konden peddelen, maar de volgende 50km stond de wind ons strak om de neus. Onder impuls van Ronny begonnen we dan maar rustig rond te draaien, ondanks dat de voorzitter ons af en toe aanmaande om het wat rustiger te doen, bleef de teller van mijn garmin toch verbazend dikwijls 36 a 37 km/h aanwijzen. Het was toch wind op kop hé?? Nu Stefan die in de eerste kilometers wind op flink door had gereden, werd het kind van de rekening en moest op 75km de kelk tot op de bodem ledigen. Het vat was af, ondanks dat er verschillende keer werd gewacht, repen werden toegestoken, maar de jus was uit de benen. Daarom besloot hij om via een shortcut terug naar Molenbeersel te keren. Jo breidde nog een lusje aan het ritje zodat we toch over de 100km zouden gaan. Verder terug richting Stramproy, door de velden en weiden werd het polder gevoel nog wat aangewakkerd, maar hier schudde Ronny nog een lange kop beurt uit de benen, daarna de 2 laatste kilometer wind in de rug, de naald van de Garmin kroop richting 47km/h het werd stil in ons mini peletonnetje.... Iedereen haakte zijn wagonnetje aan, chapeau voor Pé waar het even op “bend, but not break” stond. Ter hoogte van de Jumbo  werd er collectief op de rem getrapt om rustig naar ons club lokaal te peddelen. 

 

Rit Info: 105km, 32,9km/h

Vochtig ritje Vliermaal

Om 08 uur stipt vertrokken richting Vliermaal. Al vlug hadden we door dat er een heuse donkere wolk onze richting uitkwam. Zelfs met al ons enthousiasme en optimisme konden wij de regen niet afweren. Buiten een iemand die zijn spatbord opgezet had, heeft iedereen elkaar vol gespetst. Wij zagen er dus al snel gehavend uit :-). 

Wat mij wel aangenaam verraste was dat niemand heeft geklaagd over de regenbui. Trouwens een echte wielerfan presteert ook in minder leuke omstandigheden. Dit is alvast gebleken. 

Ondertussen heeft Pé zijn bril ook ergens met de regen achtergelaten, eigenlijk verloren! Maar gelukkig wel onderschept door Sylvian. Hij zal nog een eerlijke-vindersbeloning ontvangen.

Eenmaal Wiemesmeer binnengereden klaarde het gelukkig op en was het ook niet zo warm als voorspelt. Net voor Vliermaal begon het terrein licht glooiend te worden, normaal geen probleem maar tegen een hoge snelheid toch best vermoeiend. Ik had dan ook besloten als laatste achter te blijven zodat we zeker niemand achterlieten. Het nadeel is wel dat ik niks van de strijd heb gezien, wie is als eerste bovengekomen? Dit zal ik wel achterhalen achter een chocomelk bij Thieuke. 

Eenmaal bovengekomen richting Alt Hoeselt konden wij genieten van een prachtig zicht en Jo merkte op dat het regende boven Molenbeersel. Vanaf kleine Spouwen kwam er iemand op het idee om rond te draaien wat de snelheid onmiddellijk opvoerde. 

Het traject langs het kanaal en de Maas leende zich hier ook perfect toe.

Jammer genoeg passeerde er iemand met een zware hamer waardoor ik een enorme klop kreeg. Gelukkig kan Jos de meute in toom houden. 

En last but not least, eenmaal Maaseik ingereden begon het opnieuw te regenen, al ons gedroogd zweet loste op en zorgde voor irritaties in de ogen. 

Moe maar voldaan zijn wij allen veilig thuis gekomen. Behalve Wilfried die heeft een slippertje gemaakt. 

Een tip Wilfried: in het vervolg misschien toch beter bij de kudde blijven!

 

Bedankt voor de fijne rit!

 

 

Ritje Monopoly “Ga direct naar de gevangenis en draai dan links af”

Een zondagmorgen met een ontluikend zonnetje, blauwe lucht en paar stapelwolken, 11 gemotiveerde Black & Blue toppers aan de start van deze zondagsrit.

Rudi, die normaal ritmaster was, had de fakel door gegeven aan Bèr (Alias de fietsende GPS). Was Rudi verhinderd of voelde hij nog de naweeën in de benen van de zaterdag rit, waar hij zijn bolletjes trui moest verdedigen?? Strava verteld me dat zaterdag niet bepaald getreuzeld was en blijkbaar hadden nog een paar aanwezige toppers last van stramme beentjes.

We moesten Bèr (Alias de fietsende GPS) nog even de parameters van de rit doorgeven:
Ongeveer 105km, 12h terug, vlak,
Bér woë goan we here?? Weit ich neet, riej al mer noa Maaseik...
Zo vertrok de rit, richting Maaseik...

Het werd een kronkelende rit, door Nederland en Duitsland waar de links, recht, rechts en den direct link of links en den direct rechts elkaar in vlot tempo opvolgen. Sommige wtc-ers werden er bijna moedeloos van, maar tijdens de plaspauze stond de avg pace toch maar mooi op 31,4km/h te blinken. Niet slecht voor een zondagsrit, waarbij de helft van de wtc-ers toch niet echt frisse benen had van de heuvelachtige rit gisteren...

We konden Bèr (Alias de fietsende GPS) maar op één foutje betrappen, Bèr woë moaten we now here “antw. Ich weit het auch neet miej...” Nu soms kan je gps wel eens raar doen als je langs een hoogspanningscabine of onder hoogspanningskabels door rijdt. Daar heeft gps Bèr allemaal geen last van.... Maar laat hem niet langs een knappe dame doorrijden, gegarandeerd dat we de weg erop verkeerd rijden.... Misschien toch eens de firmware updaten... ;-)

Kortom het was een mooie rit, op plaatsen gekomen waar ik nog NOOIT was geweest, op paadjes gereden met het idee, direct moeten we ons terug draaien, maar steeds kwam het goed. Wie zich nu afvraagt hoe ik aan de titel van het artikel kom, die gaat maar eens kijken in zittard achter de gevangenis, daar loop een paadje dat zelfs de gedetineerde niet kennen... Maar onze Bèr, die wist ervan!! ;-)

Voor de  afwezige:
Voor onze 2 chica’s een foto van de wtc-Molenbeersel achterwerken.... 


 Voor al de andere afwezige, een kaartje van de route om het een keer na te rijden... 


Voor de afwezige snoepers.... Er waren taartjes bij de koffie!!

Nuttige weetjes:
Dat jack heel de rit dacht dan zijn banden slap stonden, slechte benen??? Maar in zijn kopbeurt toch 36km/h wist te rijden...

Dat je bij de eindsprint NIET op de laatste plaats moet rijden...

Dat sommige rijders zadelpijn wilde bestrijden met brandnetels!! :-0 info te verkrijgen bij M.G. en B.R.

Eindrapport:
107Km, aankomsttijd bij Café Molendorp, 11h59 Pace 31,5Km/h = Geslaagd!!

Zondagmorgen 8:30, afspraak fietsen met Biersel! Simpel toch ;)

Een tochtje van rond de 110km, voor mij met mijn beperkte parcourskennis nog niet simpel. Drie tochtjes gevonden voor de Garmin; Duitsland, Valkenburg, Zutendaal via Neeroeteren. Speciaal voor Ilse haar klimbeentjes en het misverstand van donderdag voor laatste optie gekozen. En passant ook nog goed weer voor de enkels besteld...

8 renners verschenen aan de start, Bèr, Frank B, Guido, Jo,  Mark, Nick, Rudi en  ikzelf. Uiteraard waren de koersers er niet maar waar is Ilse?

Nou ja ….

Dan mèr gaas op dae lolly, over de Fosheistraat, Grensweg richting Luysmolen, linksaf... shit te laat. Dat begint hier goed... Klein lusje gemaakt geen probleem. Tegen de wind richting Tongerlo en langs het kanaal richting Neeroeteren, wat zie ik daar in de verte … weg afgezet. We schieten het voetgangerspaadje voor het viaduct in maar Rudi haalt het niet en vliegt rechtdoor, de rest wel maar we halen de draai niet en moeten “klünen” tot we een schreeuw horen van Rudi die van links aangevlogen komt en met een doorslippend achterwiel naar boven schiet.

De brug in Neeroeteren naar beneden en via de Bergerstraat bij de camping omhoog. Ik rij naast Rudi en zie zijn ogen glunderen. Dit is mijn geboortedorp en heb vooral aan de camping vele goede herinneringen, enne iedere twee weken nieuwe waar...:) (iedere twee weken nieuw vrouwelijk schoon)

Naar beneden en rechts omhoog langs de kapel, niet te gek het is nog ver....

Via de fabrieksweg richting As. In As over de brug het Natuurgebied de Hoge Kempen in, het is genieten, lekker weertje en een mooie omgeving. Guido roept; HET IS MOOI HIER!!! Ik heb waarschijnlijk last van de wind in mijn oren en begin te roepen; PISSEN!!! Guido lacht maar iedereen ledigt wel rap z'n blaas.

Nu zijn we warm, het gaat via Zutendaal richting Lanaken. Jo en Nick gaan op kop en voeren het tempo op. We rijden door een villa wijk maar tijd om rond te kijken is er niet, de groep dreigt te breken, ehh draai nog maar eens door zeg ik maar.

We zijn op het verste punt, eindelijk wind in de rug. We laten ons langs de Maas naar huis blazen. Zo passeren we met een vaartje van zo'n 40 per uur het punt waar Frank op strooptocht ging..

Het waas ein fijn tochtje” zegt Bèr met nog 35km voor de boeg, prompt rij ik verkeerd. “Wae vinje waal eine weeg” zegt Bèr, “dich môs altiëd nèt doon asse ût precies wits”

Ik vraag Jo of het bier van Geistingen koers inmiddels verteerd is, Jo antwoord; “joa en noeë waertj ût tieëd dèt der waer wat biej waertj getenktj”. Met deze gedachte gaat de gaskraan, weer open. De drang om kop te nemen neemt recht evenredig af dus ik doe ook nog maar eens mee, heb me de hele morgen kunnen sparen. In Openhoven hebben we nog een stukje wind op kop met Frank en hoor een paar meter achter me “Grmmph##### ZOT, RUSTIG WAE HEBBE DE WINDJ VOL OPPE NAAS, RUSTIG AAN”.

Via de Manestraat gooi ik er een sprintje tegenaan, ik geef me helemaal maar hoor iemand in mijn wiel zitten, ik zit te wachten tot ik ingehaald word. Ze sparen me...

Ik vond het een fijne rit, niet alleen de enkels maar ook de benen en armen bijgekleurd, de alcohol laten verdampen en de benen weer een stukje sterker. Zo mogen er nog velen met Biërsel volgen.

free joomla templatesjoomla templates

Strava

2018  wtc-molenbeersel.be   globbers joomla template