image1 image1 image1

Echte Flandriens rijden ALTIJD met hoge velgen!!

Dat in Geistingen de mannen uit speciaal hout gesneden zijn, dat wist ik al langer…. Maar ik mocht nu ook met hun op avontuur naar de Ename Classic. Wegens administratieve rompslomp bij de Italiaanse organisatoren ging Kurt zijn reisje naar de Strada Bianchi niet door. Hij liet dit niet aan zijn hart komen en zocht een vervangende activiteit, de Ename Classic dus. Dus Bart, Pé-ke, Kurt en ik zelf spoorde zondagmorgen om 05h40 richting Herzele. Juist ja….. 05h40 toen liep toch de wekker af…. Of nee dat was mijn gsm…. Shit verslapen dus.

 

Toch zeker tot achter Brussel grapjes over verslapen en dat er toch wat meer kopwerk gedaan moest worden om dat goed te maken… Slik… Ik had afgelopen week al eens op die mannen hun strava gekeken en die kerels hadden al serieus wat kilometers in de benen, terwijl ik tot nu toe mijn focus op het lopen had gelegd. Nog meer slik dus… Dan beginnen die flandriens uit Geistingen hun broodtrommeltje te openen, wat een voorbereiding zeg! Boerenbrood, met omelet en Luikse siroop, pannenkoeken met honing, pannenkoeken met geplette banaan, sportdrank, Koffie en shakes… Daar zat mooie ik in het busje met 2 broodjes met aardbeienconfituur, als een bang sjaapje om met die 3 beren op stap te gaan. Ik zal maar een gelleke extra meenemen zeker!

 

Onderweg grapjes over het weer, regen en wind het leek die mannen niet te deren

 

Aankomst Herzele, bijna zoals een pro team, busje geparkeerd, fietsen op orde, omgekleed, ready to go…. Alleen de Go in de “Scan and Go” registratie was iets minder go, maar allaa als dat het enige minpuntje was. De rest van het verhaal kan opgedeeld worden in 3 hoofdstukken, eindelijk op weg, weg is weg en de lijdensweg of in regen & wind, zon en wind en heel veel wind.

1.       Eindelijk op weg.

De start van de classic was onder vochtige omstandigheden, er wordt dan ook besloten om een goed pelotonnetje op te zoeken. Half uurtje later zitten we in de buik van een 50koppig peloton, slingerend over de binnenwegen.  Echt vlak is het daar niet. Een Oost Vlaming (afgaande op zijn dialect) langs mij dacht al dat we 3 beklimmingen hadden gedaan, hij haalde zijn wijsheid bij een sticker vd organisatie die op zijn bovenbuis kleefde. Ik moest de brave man teleurstellen en zei hem dat we nog geen helling waren tegen gekomen. Dan ikke lek, peloton weg, vloeken…

2.       Weg is weg

Maw weg was ons peloton, dan zelf maar wat rijden. Ik acht de tijd rijp om maar wat kop werk te doen en we halen groepje na groepje in. Der zijn er die blijven, der zijn er die achter blijven… . De eerste bevoorrading wordt snel genomen, onze zakken zijn nog goed gevuld, enkel een koek en een plaspauze worden genuttigd… Het is trouwens ook geen weer om lang stil te staan… verder op weg, draaien en keren, maar er begint ook steeds meer wind te komen.  Toch houden we het tempo erin en denderen als een blauw-zwarte trein door het landschap. De eerste “echte” hellingen komen er nu aan, de zon begint warempel te schijnen en er wordt besloten de regenjasjes uit te trekken. Tot plots een renner langs me komt rijden en iets toe roept.. “A Uh möt stö leak” Google translate voor West of Oost Vlaams wist me te vertellen, Hey uwe maat staat lek… stoppen met sleuren en ff omdraaien, Bart heeft zijn band er al bijna op liggen, record tempo banden wisselen. Kurt had gisterenavond zijn ketting precies gesmeerd met wateroplosbaar smeermiddel, want 10min na de start begon zijn fiets al te kraken en te piepen… dus na ongeveer 80km kraken, kwam de 2de bevoorrading als geroepen en kon hij bij de aanwezige mechanic wat smeermiddel halen.

3.       De lijdensweg

Steeds meer wind, we maken er grapjes over, dat we nu eindelijk eens de wind in de rug gaan hebben.  Zonder het te beseffen lachen we over wat de laatste helling bleek te worden… wind vol op de kop, 10km/h rijden en vragen om over te nemen… “Waet eine wind” We rijden op een verbindingsstuk richting Neder Ename, wind vol in de linker flank, je moest bijna 45gr scheef hangen om recht te blijven op de fiets… begrijpen wie begrijpen kan. Plots een windstoot, ik rem uit alle macht en kan nog net de greppel vermijden ik kijk achterom en we missen een wtc-er…. Pé-ke had minder geluk en werd geschept door de wind, totterde op straat en stuiterde de sloot in…. Op het eerste zicht lag hij wel grappig in de sloot, met zijn rug tegen de berm, beentjes omhoog, net alsof hij een k.kske in de sloot wilde maken. Dan zagen we de grimas op zijn gezicht, Pé gijt het??  néé…. Dat klinkt minder… Pijn aan zijn borstkast en knie. Op het eerste zicht lijkt enkel zijn broek wat gescheurd en waarschijnlijk op zijn borst in de sloot beland.

Zoals een echte Flandrien, krabbelt hij terug recht en kruipt hij terug op zijn ros. Maar de wind blijft razen en iedereen heeft moeite om recht te blijven, zeker Pé met zijn hoge wielen, het leek wel of zijn zelfvertrouwen “wel” in de sloot was blijven liggen. Maar de wind gaat nu echt flink te keer en we besluiten uit veiligheidsoverweging de rit in te korten en de kortste weg terug naar Herzele te nemen. Zelf rij ik nog een keer lek, een band vervangen bij een wind waarbij alles wat je uit je handen laat vallen weg waait en je nooit meer terug ziet… Kurt moest achter mijn helm en handschoenen rennen want die vlogen gewoon over straat, zoals van die dorre struiken in een goedkope western film…

Uiteindelijk bereiken we dan toch Herzele en mogen we ons flesje Ename abdij bier in ontvangst nemen. Toch 130km op de teller en 26km/h avg.

ASAP keren we terug naar ons busje, om ons op te frissen en warm te kleden. Daar wordt echter de schade aan Pé zijn knie duidelijk, bij het uittrekken van zijn broek, sijpelt het bloed langs zijn onderbeen naar onder, verdroogd bloed en een diepe snee zijn plots zichtbaar. Op de terugweg stoppen we voor een koffie, krijgen we berichten van het thuisfront over afgewaaide pannen, bomen op tuinhuizen, afgelaste carnavalsstoeten, ontwortelde bomen, enz… maar eigenlijk zijn we alle drie een beetje bezorgd om Pé-ke, want hij is toch stiller dan normaal. Chauffeur van dienst Bart, zet mezelf en Kurt veilig thuis af, om dan met zijn neefke naar het spoed te gaan. Daar worstelen ze nog samen met een vervellend bed… Om 20h00 krijgen we dan nieuws van onze Flandrien…. Rib gebroken, en 6 hechtingen in zijn knie, 11dagen zonder fiets. Uiteindelijk is hij nog het meeste onderste boven van de 11dagen fietsverbod….

Ondertussen hebben we de parameters waaraan een “echte” flandrien aan moet voldoen op een rijtje gezet.

-          Op de teambus zorgen voor sfeer en gezelligheid.

-          In de koers tenminste één keer gevallen zijn.

-          Ge moet eerst eens vallen, anders kunt ge niet direct weer op uwe fiets springen.

-          Doorrijden tot aan de finish, om dan met de teambus naar het ziekenhuis te gaan.

-          Een foto van uw blessure twitteren, whatsappen of op Insta posten.

-          In de Vlaamse wind gaan rijden, en toch de vetste fiets hebben met hoge velgen.

-          Wind & regen houden u niet tegen om een tocht van 150km te fietsen.

-          Na 2 dagen al op de tacx zitten en enkel met uw gezond been trappen.

-          Sterker terug komen dan voor het ongeluk.

 

Der is er maar ééntje die al de puntjes kan afvinken!! We zijn benieuwd wie flandrien 2019 gaat worden??

free joomla templatesjoomla templates

Strava

2019  wtc-molenbeersel.be   globbers joomla template